وضعیت آل علی(ع)  در دوران خلفاى بنى امیه و بنى عباس  و علت مهاجرت ایشــان به کشور ایران

 

         با مطالعه کتب تاریخى معتبر بخوبى مى توان از مفاسد و فجایع و مظالم خلفاى بنى امیه و بنى عباس نسبت به اولاد علی(ع) و سادات عظام "امامزادگان" پى برد، و ما در سطور آینده شدت و عسر و فشاری که بر این شجره طیبه و سادات بزرگوار تحمیل شده و علت مهاجرت این مشعلهاى فروزان و انوار پراکنده را به کشور اسلامى ایران که محل امن این اختران هدایت بوده را با وقایع تاریخى تطبیق داده و براى خوانندگان عزیز روشن مى نمائیم تا عمیقاً به رذالت و خباثت خاندان منحوس بنى امیه و بنى عباس، این شجره ملعونه، تحقیق و تعمق گردد و ذره اى از هزاران مشکلات و فشارهاى وارده بر آل علی(ع) را در دوران خلافت خلفاى غاصب دو دولت مذکور ترسیم و تقدیم به محبین خاندان عصمت و طهارت(ع) شود.


      هنگامیکه رسول گرامى اسلام(ص) دعوت آفریدگار خویش را لبیک گفتند، مسئله ولایت پیغمبر اکرم(ص) از حال طبیعى و مجراى اصلى خود منحرف گشت و این نخستین وحله بود که حقوق آل محمد(ص) را دستخوش محو و اضمحلال قرار دادند و باید گفت خوشبختانه دوره خلفاء چندان طولى نکشید که مقام مقدس ولایت به سلطنت منفور و ظالمانه اموى و حکومت منحوسه و غاصبانه دودمان بنى امیه مبدل و موقعی که این ریاست و سلطنت پاى گرفت اوضاع بیشتر رو به وخامت گذاشت و اشخاصی که فاقد قوه دیانت و بصیرت اسلامى بودند، بر گرد معاویه جمع شده و با حیله و تهدید و ظلم و شکنجه و حبس و تبعید، حقایق را مستور مى نمودند و بازار تلبیس و تدلیس روز به روز رواج بیشترى پیدا کرده و حقیقت، همچنان در پس پرده استتار باقیمانده بود، تا جائیکه معاویه به تمام بلاد اسلامى دستورى صادر مى نماید تا حضرت علی(ع) را بر منابر رسول خدا(ص) لعن کنند.   

 

        ابن عباس در این باره با معاویه سخنى دارد که مى گوید: ای معاویه چرا علی(ع) پسر عمو و داماد رسول الله(ص) را مورد لعن قرار مى دهی؟
معاویه: این یک وظیفه دینى مى باشد، مگر على نبود که به پیغمبر خیانت کرد و ابوبکر و عمر را ناسزا گفت و عثمان را تنها گذاشت تا بقتل رسیده، بله! هرگز از این کار دست برنمیدارم.
       ابن عباس: تو دستور میدهى على(ع) را لعن کنند در صورتیکه همین منبرها با شمشیر على(ع) برپا شد!
معاویه: من از این کار دست برنمیدارم تا پیران بر این سنت بمیرند و کودکان پیر شوند.

       روزی ابن عباس در اواخر عمر که نابنیا هم شده بود از کنار یکى از مجالس قریش که به علی(ع) ناسزا میگفتند مى گذشت عصاکش خود را گفت: اینها چه مى گویند؟
       گفت: على(ع) را سب و دشنام مى دهند.
       ابن عباس: مرا نزدیک آنها ببر، چون نزدیک آنان رسید ایستاد و گفت: کدامیک شما بود که خدا را سب مى نمود؟
       گفتند: سبحان الله، هرکه خدا را سب کند مشرک است.
       ابن عباس: کدامیکتان بود که پیغمبر(ص) را سب میکرد؟
       گفتند: چنین چیزى نبوده، هرکه پیغمبر را سب کند کافر است.
       ابن عباس: کدامیک از شما على(ع) را سب کرد؟
       گفتند: آرى چنین است ما در حال سب على بودیم.
       ابن عباس: خدا را گواه میگیرم و در حضور خدا شهادت مى دهم که از پیغمبر اکرم(ص) شنیدم فرمودند: هرکه علی(ع) را سب کند مرا سب کرده و هر که مرا سب کند خدا را سب نموده است، این را بگفت و براه خود ادامه داد.


        با ملاحظه این داستان به خوبى مى توان به سست ایمان بودن مسلمانان و مکر و خدعه و نیرنگ معاویه پى برد تا جائیکه اغلب اصحاب پیغمبر(ص) و کسانیکه شخصاً شاهد و ناظر این چنین وقایعی بودند عقیده داشتند که"الصلاه خلف على اتم و بساط معاویه ادسم" یعنى نماز در پشت سر امیرالمؤمنین علی(ع) کاملتر است ولى چون سفره معاویه رنگین تر بوده و لذائذ شام معاویه آنها را فریب داده از اکمال صلوه و یارى امام علی(ع) صرف نظر کرده و روى به پستى و رذالت و لئامت ذاتى و شکم پرستى با قبول ذلت، بترویج ظلم و جور پرداختند، چنانکه "سفیان بن عوف غامدی" از طرف معاویه با لشکر مجهز بطرف فرات هجوم برد و با این حمله وحشیانه چنان به پیروان امام علی(ع) حمله ور شد که خانه ها و کوچه ها را از کشتگان مملو ساخت و آنچه از اموال بدست آورد را با خود برداشته و بسوى شام بازگشت.

       همچنین "بسر بن ارطات" از طرف معاویه براى قتل و غارت و تجاوز مدینه به آن شهر اعزام گردید و این مرد شقاوت پیشه که در سنگدلى و خونریزى عجیب بود فاجعه منحوسى بنام لیله الحریر را در صفحات تاریخ اسلام از خود بیادگار گذاشت و از جمله 700 نفر از صحابه پیغمبر(ص) را مقتول و قریب به 300 نفر از نسوان مسلمین را بی سیرت و هتک احترام نمود.
       ابن ابى الحدید در جلد 1 صفحه 121 در کتاب خود مى گوید: "بسر بن ارطات در هجوم وحشیانه خود، حدود سى هزار نفر را کشته و عده اى را با آتش سوزاند و خانه های زیادى را ویران نمود و دختران بسیارى از ناحیه سپاه بسر مورد تجاوز قرار گرفتند."
       از این وقایع دلخراش بخوبى روشن مى شود که در دوره معاویه ذکر فضائل آل محمد(ص) و بحث در احوالشان تا چه حد مشکل بوده است و بدین جهت در سلطه و اقتدار بنى امیه از حق و حقیقت اثرى بجاى نماند و احوال آل محمد(ص) در پس پرده دسایس مستور ماند.

       همه این جنایات براى آن بود که معاویه چند روزى بیشتر حکومت کند و امپراطورى اسلامى را به پسر خبیثش یزید تقدیم نماید مخصوصا بعد از آن که حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) دیده از جهان فروبستند و امام حسن مجتبی(ع) خانه نشین شدند.

       بنابراین بعد از شهادت امیر المؤمنین علی(ع) حکومت اسلامى آنروز تحت نظر معاویه، بدون رضایت خدا و ملت قرار گرفت و امر خلافت براى معاویه استوار گردید، وى پس ازتسلط به سلطنت و گماشتن و مأمور نمودن افراد ظالمی نظیر بسر بن ارطات و مسلم بن عقبه و ضحاک بن قیس و ... براى هجوم و غارت و قتل مخالفان تنها براى مسجل نمودن خلافت خود، هزاران آدم بى گناه را از دم تیغ گذارند.
       آنطور که بیان شده است: ابوهریره که یکى از صحابه رسول الله(ص) و از راویان حدیث شمرده مى شده است در اثر نداشتن مسلک و شرافت، بمعاونت معاویه قیام نموده و مغیره بن شعبه که از معاریف اصحاب رسول(ص) بود بپاره اى از حرکات ننگین و زشت اقدام نموده و براى خدمت نمودن بهوا و هوس معاویه به آل رسول(ص) زبان سب و شتم گشاده و روى منبر حضرت علی (ع) و فرزندان ایشان را "نعوذ بالله" لعن میگفت.


       معاویه بن ابوسفیان، زیاد بن سمیه را فرماندار عراق نمود، زیاد چون قبلا شیعه بود، همه شیعیان عراق را هم بخوبى می شناخت. لذا تفحص مى کرد و از مخفیگاه ها آنانرا به چنگ آورده مى ترساند، دست و پا قطع میکرد، چشمها را کور مینمود، به درخت خرما آویزان میساخت، تبعید مى کرد و به قتل مى رساند تا به تدریج شیعیان معروف و سادت عظام عراق از میان رفتند.


       معاویه بفرمانداران خود نوشت، تا گواهى شیعیان خصوصاً اولاد علی(ع) را قبول نکنند، و نمایندگان خود را از دوستان عثمان قرار بدهند، کسانیکه فضائلش را بگویند بمجالسشان رفته و به آنها احترام بگذارند و روایات آنانرا با نام خود و پدرانشان براى وی بفرستند، در اثر این درآمد خوب، فضائل جعلى عثمان فراوان شد و براى جعل فضائل دروغى با یکدیگر مسابقه گذاشته بودند.